خود را شبی در آینه دیدم دلم گرفت

از فکر اینکه قد نکشیدم دلم گرفت

از فکر اینکه بال و پری داشتم ولی

بالاتر از خودم نپریدم دلم گرفت

از اینکه با تمام پس انداز عمر خود

حتی ستاره ای نخریدم دلم گرفت

کم کم به سطح آینه برف می نشست

دستی بر آن سپید کشیدم دلم گرفت

دنبال کودکی که در آن سوی برف بود

رفتم ولی به او نرسیدم دلم گرفت

نقاشی ام تمام شد و زنگ خانه خورد

من هیچ خانه ای نکشیدم دلم گرفت

خود را شبی در آینه دیدم دلم گرفت

آمدازباغ نگاهم برگ سبزی چیدورفت

واژه  امید ازچشمان من دزدیدو رفت

اوکه عمری باغزلهای دلم خوکرده بود

عاقبت ازایل چشم شاعرم کوچیدورفت

ازتمام کوچه های بغض من اوکردعبور

هق هق این کودک احساس رانشنیدورفت

وسعت غم های من درپیش چشمش بودولیک

خاطرات تلخ وشیرینش به من بخشیدورفت

گرچه اومرهم نشدبرزخم های قلب من

روی زخم کهنه ام مشتی نمک پاشیدورفت

گریه هایش رادرون بقچه ای پیچیده بود

وقت رفتن بالبی خندان مرابوسیدورفت

تقدیم تو باد

تو همون بودی و هستی

که می خوام براش بمیرم

از خدا خواستم همیشه

پیش تو آروم بگیرم

تو واسم دنیای عشقی

تو تموم لحظه هامی

تازه میشه روح و جونم

وقتی که تو پا به پامی

از خدا می خوام همیشه

که کنار تو بمونم

شمع باش پروانه میشم

تا کنار تو بسوزم

وقتی چشمات گریه میکرد

آرزوم بود که بمیرم

کاش بودم کنارت ای گل

تا که دستاتو بگیرم

تو یه قطره از خدایی خدایی خدایی

رفیق من سنگ صبور غمهام
به دیدنم بیا که خیلی تنهام

هیچکی نمیفهمه چه حالی دارم
چه دنیای رو به زوالی دارم

مجنونمو دلزده از لیلیا
خیلی دلم گرفته از خیلیا

نمونده از جوونیام نشونی
پیر شدم پیر تو ای جوونی

تنهای بی سنگ صبور
خونه ی سرد و سوت و کور